Onze drie kinderen zijn echte sabbelaars. Jesse kreeg als baby een speen, maar verving die na een paar maanden door zijn duim, die hij er als het ware nooit meer uit heeft gehaald. Emma en Luka hebben allebei een speen, alleen voor het slapen, maar evengoed onafscheidelijk.

We wilden al een tijdje van het duimen van Jesse en speensabbelen van Emma af en afgelopen vrijdag zijn we er dan toch echt mee begonnen: het afkicken van duim en speen. Voor allebei heb ik een stickerplaat gemaakt, waarop gescoord kan worden.

Het valt niet altijd mee, het afkicken. Emma huilde de eerste avond hartverscheurend en smeekte bijna of we het nog een avond konden uitstellen en daarna of speentje alsjeblieft gewoon naast haar in bed mocht liggen. Gossie... Ik ben bij haar gebleven tot ze sliep; dat was nog vrij snel, want het was laat geworden die avond. Gisteren en vanavond heb ik weer even bij haar bed gezeten, maar het blijft beperkt tot een paar minuutjes en ze valt gewoon alleen in slaap. Ik heb goede hoop, dat we er wel zullen komen in een week.

Jesse heeft moeite met de nacht, maar doet het overdag zo goed! Hij lijkt opeens ergens een motivatie vandaan gehaald te hebben, waar wij het bestaan niet van wisten. Hij doet heel erg zijn best, hij duimt echt nauwelijks meer en laat zich makkelijk en zonder gemopper corrigeren. En terwijl hij dat allemaal doet, weet hij ook nog vrolijk en gezellig te blijven. Ik ben zo trots! Glimmend laat hij dagelijks de complimenten over zich heen komen en gretig en trots plakt hij steeds vaker zijn stickers. Gisteren en vandaag waren het er al drie op een dag. Hoe we de nachten duimvrij gaan krijgen weet ik nog niet, maar als hij over twee weken overdag helemaal niet meer duimt, dan scheelt dat al een heleboel.

Jaja, wat zal dat zijn, binnenkort als het meezit twee sabbelaartjes minder. Weer een stukje gegroeid!