LuwteNet
LuwteNet
 
Home arrow vakanties arrow USA 2007 arrow Woensdag 13 juni: weer naar de kust

User Menu

login

In San Francisco is het nu:

In Louisville is het nu:

Woensdag 13 juni: weer naar de kust
Geschreven door Igor   
Friday 15 June 2007
Vanmorgen vertrokken we om kwart voor 9 vanaf de campground. Zowaar scheen het zonnetje zo af en toe, maar de wolken hingen "laag" en onderweg hadden we zo af en toe een aardige bui. Een goede zet om nu al naar de kust te gaan en niet nog een dag in het park te blijven hangen en nat te regenen. Ocean City State ParkHet was vanmorgen weer zo ver, er kon wel weer wat benzine in de tank. De vorige keer tanken gaf de pompbediende (ja, we hadden er weer eentje, deze keer zonder ruiten service) aan dat de credit card maar tot $95 gaat, en dan heb je net 30 gallon in de tank. We moesten 2 keer tanken om 40 gallon in de tank te gooien.  We hebben nu in totaal 1334 mijl gereden met de camper en daar hadden we 152.7 gallon voor nodig. Omgerekend naar een normaal systeem is dat dus 1 op 3.7. Misschien toch maar iets minder hard de berg op rijden ;-)
We hebben stops gemaakt in Lacey (fruit voor Emma, Starbucks voor Sandra en Igor, en ook een beetje voor Jesse) en in Aberdeen (Sandra wil nog steeds lichte wandelschoenen en hier zagen we een Big 5, maar uiteindelijk geen wandelschoenen). Emma en Jesse hebben tussen de stops heerlijk geslapen. Om half 3 kwamen we aan op de eindbestemming, Ocean City State Park. Hier kozen we een plekje uit dat weer redelijk vlak is en niet al te ver van het wc gebouw (dat laatste is alleen van toepassing als het licht is, je moet door een bosje lopen voor de shortcut, of helemaal over de "weg", 2 keer zo lang).
Toen we op pad wilden om aan te geven bij de Ranger welke plaats het geworden was konden we de schoenen van Emma niet vinden. De hele camper overhoop gehaald maar ze waren nergens. Ik wist zeker dat ze in de camper moesten zijn want ik had ze bij de laatste stop zelf uitgetrokken toen Emma al in de autostoel zat. Balend dat we haar schoenen niet konden vinden hebben we Emma maar de waterschoentjes aangedaan en in de rugdrager gezet. Sandra opperde zelfs om weer naar Aberdeen te rijden om te kijken of ze daar niet ergens lagen, maar dat ging mij wat te ver. Na 5 tot 10 minuutjes wandelen schreven we ons in bij het kantoortje en gingen door naar het strand. Jesse had niet zo veel zin om te lopen vanmiddag dus zat hij een paar keer bij Sandra in de nek. De route naar het strand ging langs de camper, waar we het registratie formuliertje op de spiegel plakten en snel door liepen naar de duinen. Bij de duinen staat nog wat informatie over het rijden met je auto over het strand, dat je de drollen die je hond produceert mee moet nemen, inclusief een plastic zakje daarvoor, en wat je moet doen bij een tsunami. In geval van een aardbeving op zee, moet je eerst schuilen voor de aardbeving en daarna supersnel de tsunami evacuatie route op want je hebt maar een paar minuutjes voor de eventuele golf komt. In het andere geval is de aardbeving wat verder weg (Japan ofzo) en dan hebben de autoriteiten wat meer tijd om je te waarschuwen. Subtiele noot daarbij is dat ze niet overal kunnen waarschuwen dus je moet zelf goed opletten of je het opeens eb ziet worden terwijl het eigenlijk vloed zou horen te zijn, of andersom. Gelukkig zijn we hier maar 1 nachtje ;-).
spelen op het strandDe duinen zijn hier laag en het strand is vlak. We moesten een stukje lopen tot we bij het water kwamen. Jesse ging weer heerlijk zelf aan de wandel en groef hier en daar een geul. Emma vind het strand wel leuk volgens mij. Hoe dichter we bij het water kwamen hoe enthousiaster ze werd. Natuurlijk mocht ze uit de rugdrager en kon ze wat stapjes zetten. Ook mocht ze zelf nog wat scharrelen en dat vond ze heerlijk. Ze kroop, met het hoofd naar beneden als een ram, vliegensvlug over het zand en wroette zo af en toe in het zand. Ze zat helemaal onder het zand maar daar had ze duidelijk geen last van.
Toen we weer terug liepen naar de campground heeft Jesse de zee wel 10 keer dag gezegd. Hij zei ook een aantal keer "de zee begrijpt me niet", ik denk omdat hij geen antwoord kreeg van de zee ;-).
Bij de camper heeft Sandra voor een laatste keer alles doorzocht en vond uiteindelijk Emma's schoenen bij Jesse onder z'n slaapzak. Heerlijk kinderen ;-) Toen we Jesse vroegen of hij wist waar de schoentjes van Emma waren zei hij dat hij dat wel wist en liep naar de "tafel" waar ze onder horen te staan. Hij keek net zo verbaasd als wij toen hij zag dat ze daar niet stonden. Blijkbaar was hij al helemaal vergeten dat hij de schoenen in z'n bed had gestopt.
Omdat we lekker op tijd waren aten we ook weer op tijd. Hoewel het koken niet echt vlot gaat op dat LPG. Deze keer liet ik de worteltjes droogkoken, het schoot ook niet op voordat die gaar waren en voor Emma is dat toch wat makkelijker eten. Na het eten hebben we Emma maar vast in bed gestopt die was duidelijk oververmoeid. Helaas dacht ze zelf dat ze weer helemaal uitgerust was toen ze na het flesje met Jesse naar bed ging. Die twee waren weer aan het keten in plaats van slapen ;-). Ze liggen nu al een tijdje heerlijk te slapen en wij hebben de plannen tot aan Seattle aardig concreet gemaakt. Het wordt de komende 3 dagen nog Olympic NP, waarna we met de veerboot naar Canada willen gaan, om daar de volgende dag weer een veerboot terug naar de US te nemen. We willen 2 eilanden bezoeken: San Juan eiland waar we 1 nacht blijven en Orcas waar we 2 nachten blijven (de dag die we hebben afgesnoept van Mount Rainier). Hierna gaan we richting Seattle en hebben dan in totaal 5 veerboot tochtjes gehad om die eilanden te hoppen. Hierover later meer :-)
Commentaar
ToevoegenZoeken
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
 
< Vorige   Volgende >